Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα poetry Nota Kimothoi. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα poetry Nota Kimothoi. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Νότα Κυμοθόη "Σκιάθος το νησί που αγάπησα" Ποίηση

φωτογραφία Νότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη
"Σκιάθος το νησί που αγάπησα"
 Ποίηση

( Στον... Παπαδιαμάντη)

Στους δρόμους οπού περπάτησες, ήμουν εκεί
Στους δρόμους όπου βαδίζεις, βαδίζαμε μαζί
Στα καλντερίμια μεσ' τη σκιά μεσημεριού
Στα καλντερίμια αγκαλιά με το φως του φεγγαριού
Σκιάθος νησί που αγάπησα
πριν ακόμα σε γνωρίσω
Σκιάθος οπού σε ύμνησαν οι Ποιητές
σε εποχές οπού εσύ δεν τους τιμούσες
αλλ' όχι εσύ, παρά οι άνθρωποι εκείνοι
οπού δεν είχαν γνώση, μήτε γρόσι
να δουν με άλλα μάτια τη ζωή.
Σκιάθος σε δρόμους για το χρήμα
αλλά δεν είναι κρίμα
γιατί με αγάπη υπηρετεί
ανθρώπινες ανάγκες!
Καλό καλοκαίρι
χέρι με χέρι
εκεί κι εδώ
εσύ κι εγώ
Εμείς
Μαζί
Εδώ
!!!
!

© Nότα Κυμοθόη



Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Νότα Κυμοθόη "ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ" Ποίηση

εικόνα:φωτογραφία της Νότας Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη
"ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ"
ΠΟΙΗΣΗ

"Τα χιλιόμετρα δε σβήνουν την αγάπη
Το ψέμα την τσακίζει
Γι΄αυτό, μόνο γι΄αυτό να είσαι αλήθεια
όπως την πρώτη εκείνη ημέρα
Σ΄ αγαπώ"

 © Nότα Κυμοθόη 

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Νότα Κυμοθόη "Αγάπη" Ποίηση



φωτογραφία της Νότας Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη
"Αγάπη"
Ποίηση 


Όταν σιωπούσες μέσα μου ρώτησα τη θάλασσα
που σ΄ έπερνε μακριά μου:
" Θάλασσα πες μου, τι είναι αγάπη;"
Κι ήρθε μια ηλιαχτίδα και θάμπωσε τα μάτια μου
για να μη βλέπω εκείνο το καράβι στ΄ ανοιχτά
οπού έφευγες μαζί του...
Στη σιωπή έμαθα όλη την αλήθεια για σένα
γιατί ήσουν πάντα μια σιωπή
οπού μιλούσε μόνο η αγάπη μου
και κρατούσε τη θλίψη σου...

Μόνο γι΄αυτό, τη σκόρπισα όλη στη θάλασσα
για να με θυμάσαι για πάντα
σε κάθε σου ταξίδι
θα έχεις συντροφιά εκείνες τις στιγμές
που αφουγκράστηκα την καρδιά σου
και γέμισα συναίσθημα όλο το κενό της
για να έχει μόνον αγάπη
ακόμα και για όσους
πληγώνουν...

© Νότα Κυμοθόη
copyright:Νότα Κυμοθόη

© Nότα Κυμοθόη

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Νότα Κυμοθόη "ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ" Ποίηση

Φωτογραφία:Νότα Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη
"Μόνο μια φορά"
Ποίηση 
2011, Κύπρος

Αν μπορούσες μόνο μια φορά να δεις
εκείνο το πρόσωπο με τα λυπημένα μάτια
εκείνα τα μάτια πέρα από τη λύπη
μόνο μια φορά, αν άφηνες το βλέμμα σου
πίσω από τα σκληρά και κρύα μάτια
να βγει η καρδιά σου προς τα έξω...
Μόνο μια φορά αν μπορούσες
να δώσεις αγάπη
και
τον πόνο ν' αφήσεις 
σαν χάρτινο καραβάκι στη θάλασσα
η καρδιά σου θα χάριζε ένα τραγούδι
με λόγια φρόνιμα ή λωλά απ΄αγάπη
κι όσοι προχωράνε στον περίπατό τους
λεύτερα χαμόγελα θ' άφηναν στο πέρασμά τους.

Μόνο μια φορά αν μπορούσες
να δώσεις αγάπη
η θλίψη θα έφευγε από τη Γη
και η παλιά ντροπή θα ημέρευε ψυχές
γιατί μέσα στα μάτια σου είμαι
και δεν αντέχω άλλη υγρασία δακρύων.
Ω!..Αδερφέ και φίλε κι άγνωστε περαστικέ
μόνο μια φορά
Αυτό το Καλοκαίρι κι όλα όσα ακολουθούν
άφησε ν' αγρυπνά μέσα στα μάτια σου η αγάπη
με χαρά, σα δροσοσταλίδα επάνω σ΄ανθισμένο λωτό
γιατί όλη η ζωή είναι ξεσκέπαστη
από τη μια ως την άλλη άκρη του κόσμου
κι εσύ, ενώ με βλέπεις και δεν σου κρύβω τίποτα
Γιατί παραμένεις παγερός σα μνήμα;
Αν ήσουν μνήμα, ίσως κάποιο λουλούδι να φύτρωνε.
Όμως είσαι άνθρωπος!
Που είναι τα μυστικό της ανθρωπιάς σου;
Οι χαρές σου,.. που;
Ο πόνος που έδωσες αναλήφθηκε
κι έγινε όλος Ποίηση 
Η νύχτα της μοναξιάς μου χλόμιασε όλη
κι η Σελήνη την έκανε φόρεμα
στης ημέρας τη γλυκιά όψη ήρθα
αλλά δεν μπόρεσες να με δεις
ήμουν αόρατη στα χωριστά μονοπάτια...
Μόνο τα δέντρα με είδαν και θρόισαν
χρωματίζοντας σχήματα πράσινα την αγωνία
κι ένα χελιδόνι ήρθε και πήρε τροφή
από το λόγο μου για να είμαι στα όνειρά του.
Έτσι μόνο μια φορά-το πουλί της αποδημίας-
θα βγάλει το λόγο μου σεργιάνι
καθώς θα σπαθίζει στον αγέρα οπού αναπνέεις.
Μόνο μια φορά
και θα περνώ για πάντα από τις φτερούγες του
στην αιωνιότητα μέσα στου ήλιου το φως!..
Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi

© Nότα Κυμοθόη


Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ!..από Νότα Κυμοθόη 2011

φωτογραφία της Νότας Κυμοθόη

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ!..

Η θάλασσα πόσα μας φέρνει χαιρετίσματα από χώρες άλλες...
Η θάλασσα αγαπημένη των χωρών στη γη επάνω
σμίγει όλους τους λαούς
με αγάπη μόνο

© Nότα Κυμοθόη

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Νότα Κυμοθόη "Μποκαμβίλια",Ποίηση1999


Νότα Κυμοθόη
"Μποκαμβίλια"
Ποίηση1999


Η Μποκαμβίλια οπού άνθισε
στη μέση του χειμώνα
εκεί, οπού ο βάρβαρος γείτονας
έριχνε στον σκύλο μου το θειάφι
και με πριόνι έκοψε το φίκο!..
Θεέ μου, τι άνθρωπος είν' αυτός;

Ο φίκος μου είχε ψυχή!
Είχε καρδιά που ένοιωθε
και δάκρυζαν τα κλαδιά του...
σαν τα πριόνιζαν με βια
του γείτονα τα χέρια...




Απόψε είδα στον ύπνο μου
το φίκο μου καταπράσινο
οπού είχα φυτέψει στην αυλή
και με ανθρώπινη φωνή
μου έλεγε στ΄ αφτί :
"Υπάρχω Κυμοθόη μου
στη Μποκαμβίλια που ανθεί
μέσα στα μοβ τα άνθη
και στα αγκάθια της το δάκρυ μου
να μπήγονται στην καρδιά
του γείτονα που μ' έκοψε
να μη μπορούν να βρούνε γιατριά
τα χέρια κι η ψυχή του
οπού με βία επριόνισαν
κλαδιά που δεν ποτίζανε,
δεντρί που δεν φυτέψανε
σε αυλή οπού δεν είν' δική τους".

Ξύπνησα απ' τον ύπνο μου
και βγήκα στην αυλή μου
και ήταν εκεί στο φράχτη ο Ιβάν!..
Αέρινη στεκόταν του σκύλου μου η ψυχή...
Κι ο φίκος μου στη θέση του!..
Αέρινος στεκόταν ψηλά ως τα ουράνια...

Θα πάρουν όλα εκδίκηση, θαρρώ...
...Σαν έρθει ώρα ο γείτονας
ψυχή να παραδώσει
του σκύλου μου η ψυχή, θα τον δαγκώσει
του φίκου μου η καρδιά, θα τον ματώσει
κι όλα τα κλαδιά του φίκου μου που έκοψε
θα του χτυπούν με λύσσα το κορμί
και ο κορμός του φίκου μου που έριξε
μαζί και με το λάστιχο, που ήταν στην αυλή μου
θα τον τυλίγει ολόγυρα σφιχτά
και θα βογκάει γοερά με πόνο η ψυχή
του γείτονα όπου μισεί, γείτονα την αυλή!..

Εκδίκηση θα πάρει,  η ίδια η ζωή
κι ως τον άλλο κόσμο κι εκεί θα τον γυρεύει
του Ιβάν μου η ζωή...
Θειάφι, μονάχα θειάφι μυρίζει ο κακός ο γείτονας
Πριόνια, μόνο πριόνια θα κόβουν το κορμί του
Πόνο, μονάχα πόνο αβάσταχτο θα έχει το σώμα του γύρω
ως να φέρει πίσω την ψυχή του σκύλου μου Ιβάν
και να του γυρέψει ταπεινά ένα βαθύ συγνώμη
για όλο το θειάφι οπού τον τάιζε κι έχασε τη ζωή του...
Ως να φέρει πίσω τον φίκο μου στην αυλή μου
κι εκεί ψηλά ολόφρεσκος πάλι να θροΐζει
νάρχονται σπίνοι, κοτσύφια και σπουργίτες
κι άγρια περιστέρια να φτιάχνουνε φωλιές 
και να γιομίζουν κελαηδήματα ως πέρα οι γειτονιές...
Να φεύγει μακριά όλη η βια του, η οργή κι η αγριάδα
απ΄όλη την καταπάτηση επάνω στο αγκωνάρι...
του τοίχου όπου στέριωσε παράνομα το τσαρδί του
σε τοίχο οπού δεν ήτανε δική του περιουσία...
αλλά με δόλο έχτισε εκεί, σπίτι για νάναι δικό του...
πατώντας πάνω σε τοίχο ξένο με βία κι απειλές
που θα γυρίζουν πάντα πάνω του και θ΄απειλούν τον ίδιο
αλλά και όλους τους υποκριτές που κατοικούν σ΄αυτό.
Ευχαριστώ τα δέντρα μου, το σπίτι και τη γη μου
που μ΄έμαθε και γνώρισα αυτήν τη γειτονιά μου...

© Nότα Κυμοθόη

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Νότα Κυμοθόη"ΛΥΚΕ ΛΥΚΕ ΕΙΣ ΕΔΩ;" Ποίηση


Νότα Κυμοθόη
"ΛΥΚΕ ΛΥΚΕ ΕΙΣ ΕΔΩ"
Ποίηση
Ο λύκος των παιδικών παραμυθιών!
Το αγαπημένο και παρεξηγημένο ζώο!
Μεγάλωσα παρέα με ένα λυκόσκυλο...
Πριν χρόνια, είχα ένα λυκόσκυλο, το έλεγα Ιβάν
Τα ζώα έχουν αγνότητα και καταλαβαίνουν
μπορούν να αντιληφθούν τι νοιώθει ο άνθρωπος
γιαυτό γίνονται επιθετικά!..
Ο Ιβάν, ήταν ο αγαπημένος μου σκύλος
Κάποιοι άνθρωποι δεν αγαπούν τα ζώα...

Απλά τα χρησιμοποιούν...
Ο...υποτίθεται...καλός γείτονας... 

κάθε μέρα έριχνε θειάφι 
Αστυνομίες, δικαστήρια, οργή, θυμός...
Γιατί τον ενοχλούσε ο Ιβάν 
...έριχνε θειάφι στο φράχτη όπου πήγαινε ο Ιβάν!..
Ο καημένος ο Ιβάν...τόσο αθώος,

ο καλός μου σκύλος...
εισέπνε με τα ρουθούνια του ώσπου...δεν άντεξε...και ...

...
Απόψε, είδα στον ύπνο μου τον Ιβάν
τον σκύλο μου που πέθανε από χέρι εχθρικό...
Απόψε...θυμήθηκα πάλι που τον βασάνιζε ο γείτονας...

...
Θα συναντηθούν...κι ας γελάει χαιρέκακα και λέει
"λύκε λύκε είσ΄εδώ;" κάθε οπού τον συναντώ
και ψιθυριστά βρίζει κι απειλεί
το πεθαμένο μου σκυλί...
Θα συνατηθούν...κι ας βρίζει τώρα κι απειλεί
τότε στα ρουθούνια του γείτονα
σε μια άλλη ζωή θα υπάρχει μόνο θειάφι...
Έτσι απλά, όλο το θειάφι που έριχνε στον Ιβάν
θα το μυρίζει ο γείτονας, σε ένα συνεχές μαρτύριο...

Για να θυμάται τον Ιβάν με τον τρόπο το δικό του
Οι ψυχές...είναι όλες ζωντανές!..

Αλλά, πριν απ΄αυτό θα συνηθίσει ως...δούλος του Ιβάν
θα έχει σκύλους στην αυλή του
εκεί στα σκαλοπάτια του και μέσα στο σαλόνι του
σκύλοι θα τριγυρνούν μαζί με τα παιδιά του
γιατί πρέπει ο γείτονας τα ζώα να μάθει ν αγαπά 
που είναι πιο αθώα από αυτόν
που είν' χειρότερος από ζώο αχαρακτήριστο...
Τις Κυριακές κι όλες τις ημέρες θα έρχεται ο Ιβάν εκεί
στον φράχτη μου θα ακουμπά κι ο γείτονας θα φεύγει μακριά
σκυφτός κι ας απειλεί 
γιατί μες τις βρισιές του τον εαυτό του απειλεί
που είναι τρισχειρότερος κι από άγριο σκυλί.

Μη βλάπτετε...ζωή...
που δεν μπορείτε...να δημιουργήσετε!

© Nότα Κυμοθόη





Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Νότα Κυμοθόη "ΕΛΕΓΑΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ" Ποίηση







Νότα Κυμοθόη
"Έλεγαν κάποιες για τους άντρες!"
Ποίηση

Έλεγαν κάποιες γυναίκες για τους άντρες
πως είναι τέρατα, γουρούνια και καθίκια
και εγώ γυναίκα όλο πόθους
συμπόνεσα τους άντρες και πιο πολύ τους αγαπώ
γιατί γουρούνια όλοι τους δεν είναι...
Έλεγαν κάποιες γυναίκες στις Κουκουναριές
με τα γυμνά κορμιά τους λιαστά στην αμμουδιά
πως οι άντρες είναι τέρατα, γουρούνια και καθίκια
κι εγώ γυναίκα όλο πάθος
συμπόνεσα τους άντρες που ξέσκιζαν τα λόγια
σα νύχια άγριων θεριών... μα ήταν λόγια γυναικών
που γύρευαν τους άντρες τους μουλάρια νάναι
για να κουβαλούν το μεροκάματο στο σπίτι
οι άμυαλες και πονηρές, γυναίκες ερωτιάρες
που το μυαλό τους είχαν στον καλλωπισμό
στα ψου και ψου στα κινητά και στα ραντεβουδάκια
και για νοικοκυριό...δεν είχαν νου, παρά μονάχα τον παρά
του φουκαρά που ερχότανε απ΄τη δουλειά κομμάτια
και μήτε έρωτα είχε να σκεφτεί, μήτε χαρά για εκείνον
μόνο αν φάγαν τα παιδιά, αν...στο σπίτι είν' όλα καλά...
αν...Τίποτα, δεν μπορούσε να σκεφτεί...τίποτα. Δεν είχε νου
παρά μονάχα νευρικά κοιτούσε εδώ κοιτούσε εκεί
μήπως στα δίχτυα του πέσει κάποια τουρίστρια μικρή
για ν' ανεβεί το ηθικό που τούριξε η γυναίκα
αυτή οπού παντρεύτηκε κι ένωσε τη ζωή του
και γίνηκε ο τύρρανος να τρώει την ψυχή του...
*
Έλεγαν κάποιες γυναίκες στις Κουκουναριές
στην άμμο ξαπλωμένες χαρωπά
πως δεν μπορούν το σίδερο
και μήτε πουκάμισα να σιδερώνουν θέλουν
γιατί η φύση έπλασε όμορφο το κορμί τους
και δεν μπορεί ένα κορμί
στου σιδερώματος να λιώνει τη δουλεία
και πως οι άντρες είναι γουρούνια, τέρατα και καθίκια...
και τι να πω εγώ, γυναίκα όλο πόθους
για τους ταλαίπωρους θνητούς που ακόμα είναι άντρες;
Τους αγαπώ και τους συμπονώ, τους δίνω χίλια δίκια
γιατί έχουν καλοσύνη κι έχουνε κι υπομονή
αφού ανέχονται στο πλάι τους βουβάλες ανισόρροπες
που δεν νογάνε στην καρδιά το νόημα της αγάπης
παρά μονάχα τα λεφτά, που φέρνει ο...εργάτης!

Νότα Κυμοθόη, Σκιάθος 2008

© Nότα Κυμοθόη

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Νότα Κυμοθόη "ΕΛΕΓΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ!.."Ποίηση

Νότα Κυμοθόη
"ΕΛΕΓΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ!"
Ποίηση!

Έλεγε κάποιος για τις γυναίκες, πως είναι...λυσσάρες κι απρεπείς!
Και πως να τον ακούσω εγώ, γυναίκα όλο πόθους;
Έλεγε, έλεγε κι είχε μίσος μεγάλο και οργή για μια γυναίκα
κι όλες μαζί του έφταιγαν του κόσμου οι γυναίκες!
Και τι να πω εγώ, γυναίκα όλο πάθος;
Κι ύστερα, ενώ μιλούσε αυτός, μεγάλωσαν τ' αυτιά του
Η όψη του αγρίεψε κι όλο το κορμί του θηρίο γίνηκε
Δεν έβλεπα ανθρώπου όψη ομπρός μου μόνο άκουγα
Κόασμα βατράχου ήταν; Ουρλιαχτό τσακαλιού έμοιαζε;
Μπέρδεμα γίνηκε η φωνή που έβγαινε απ΄το στήθος
που δεν ήταν στήθος άνδρα να γείρει το κεφάλι της γυναίκα
μόνο θεριό δασύτριχο έδειχνε νάναι η όψη
οπού μόνο κακό είχε να πει για τις γυναίκες!
Τι άντρας ήταν τούτο εδώ που έμοιαζε με άντρα;
Τι έκανε πάνω στη γη κι έτρεφε το κορμί του;
Τι γύρευε ανάμεσα σ' ανθρώπους που αγαπούσαν
Και με λαχτάρα γύρευαν έρωτα στο κορμί τους;
Τι γύρευε τούτη η μορφή κοντά της ν' αγκαλιάσει;
Γυναίκα δεν εγύρευε...γιατί την εμισούσε...
Ω!..πόσο κρυφή είναι η ψυχή κι ο πόθος οπού έχει
Αφού δεν φανερώνεται ξεκάθαρα να λέει
Άντρας είμαι στη μορφή κι άντρα ζητά η σάρκα
Παρά του φταίν τα θηλυκά που σεργιανούν στη στράτα;
Και η γυναίκα ντύθηκε κι έβαλε παντελόνια
Έκοψε τα μαλλιά κοντά, έβαλε και γραβάτα
Τσιγάρο άναψε και κράτησε στα τρυφερά της χέρια
Μαγκάκι κι αντράκι έγινε σε αντρική παρέα
Κι ο άντρας πόσο μπερδεύτηκε το ξέρει η ψυχή του
Το θηλυκό γυρεύοντας πάλεψε και παλεύει
Αλλά το θηλυκό στις μέρες μες μόνο του διαλέγει
Εκείνο το αρσενικό οπούχει για να δώσει
Ζεστή αγκαλιά, αγάπη, τρυφεράδα κι έρωτα
Γιατί...ολίγοι οι αρσενικοί...οπού έρωτα δίνουν σε γυναίκα
Τους βλέπεις περιφέρονται γύρω σου διστακτικοί
Κι όλο για αηδίες οι περισσότεροι μιλούν...
Και για τον ανδρισμό τους ή τον πριαπισμό τους!
Είναι ωραίες οι μορφές του άντρα και της γυναίκας
Και ομορφότερη η ζωή λουσμένη μ' έρωτα κι αγάπη
Απλότητα και ομορφιά μέσα στα δύσκολά της!
Αλλά, πως να δαμάσεις το κορμί άντρα, που άντρα ποθεί;
Τίποτα, δεν κάνεις τίποτα, παρά μονάχα σκέφτεσαι
τη θηλυκή ψυχή, πόσο τη πόθησαν και πόσο τη ζήλεψαν...
ακόμα κι αυτοί...που μοιάζουν στην όψη αρσενικοί!

© Nότα Κυμοθόη

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

Νότα Κυμοθόη "Αλλοτρίωση" Ποίηση



Νότα Κυμοθόη
Αλλοτρίωση*
Ποίηση

Στο κόκαλο βυθίζω το σπαθί μου
τα σημάδια των καιρών να βρω
μέσα σε σπίτια κολασμένων.
Από διχόνοια φυλακισμένοι στη σιωπή
ψάχνουμε στα κουπιά τη θάλασσα
για να ξεφύγουμε τους ίσκιους
ενώ ζυγώνει ο θάνατος κρυφά.
Χιλιάδες τις νύχτες οι νεκροί
στην ερημιά της πόλης...
Στα κρύα σκαλοπάτια
όταν ησυχάζει ο όχλος της χλιδής
ψυχοραγεί τα βράδια η μάνα
μετρώντας την ανθρωπιά μ' ελεημοσύνη.
Τότε ο Αλντεμπαράν κι ο Μπετελγκέζ
στα μάτια της σκύβουν ταπεινά
σφουγγίζοντας το δάκρυ
και στο κορμί της ημερώνει ο βοριάς...
Τα ποτάμια θολά ανάμεσα στο φως.
Καθώς στις πληγές ψηλαφώ τα αισθήματα
κάτω απ' τα καρφιά του πόνου μου
βλέπω σε τάφους τους παιδικούς μου φίλους
κι ανάμνησες πνιχτές τα χρόνια που φύγαν
όταν οι καιροί δε φτάσανε ποτέ
τα σώματα που αγαπήσανε αληθινά
να σκύψουν πάνω από το χτύπο της καρδιάς...
Σμίγουν με την καταχνιά οι λαβωμένοι
Σε σύγχυση πορεύονται οι λαοί...
Στ΄ανύπαρκτα νερά των κάμπων αγωνία
κι άγρυπνος μένει ο νους στο χαλασμό...
Δυο κάρβουνα τα μάτια των παιδιών
στην τέφρα των μεγάλων
κρύβοντας μέσα τους του κόσμου τις ελπίδες
σα λυχνάρια στη νύχτα για το δρόμο της ζωής.
Στα σκοτάδια του αιώνα μοιρολογώ τους ζωντανούς.
*Αλλοτρίωση, από το βιβλίο μου "Οιμωγές", Νότα Κυμοθόη, εκδόσεις Διογένης-Αθήνα 1991. Γράφτηκε το 1988 στο The Pas, πόλη βόρεια του Winnipeg, Canada.
copyright:Nota Kimothoi

© Nότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη "Σύμπαντος Δωρεά"Ποίηση







Νότα Κυμοθόη
Σύμπαντος Δωρεά*
Ποίηση

Απ' το βραχίονα έρχομαι του Ωρίωνα
και χαμηλώνω μέχρι την έσχατη άμμο
στων ωκεανών τ' ατέρμονα τα βάθη.
Απ' την έκρηξη γεννήθηκα ενός άστρου
στην απέραντη ποδιά σκόνης κι αερίων
κι η καρδιά μου ονομάζεται θερμότητα και φως!
Άλλη αγάπη δεν έχω από το να καίγομαι
για να σκορπίζομαι...
Σμίγω με το χώμα ειρηνικά
και γίνομαι φύλλο, κοράλλι, πεταλούδα
κρουσταλένιο νερό κι ολόχρυση αυγή.
Τη γλώσσα μου μιλάνε ποιητές
καθώς ίδια φωτιά καίει στο εργαστήρι τους
κατεβαίνουν, ανεβαίνουν κι αφουγκράζονται.
Γι' αυτούς έρχομαι, να σας λένε τ' απόρητα.
*Calgary 1986, ποίημα που υπάρχει (σελίδα 9) στο βιβλίο "Φως και Σκοτάδι" Νότα Κυμοθόη, εκδόσεις Διογένης, Αθήνα 1990

© Nότα Κυμοθόη