Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Νότα Κυμοθόη "Μποκαμβίλια",Ποίηση1999


Νότα Κυμοθόη
"Μποκαμβίλια"
Ποίηση1999


Η Μποκαμβίλια οπού άνθισε
στη μέση του χειμώνα
εκεί, οπού ο βάρβαρος γείτονας
έριχνε στον σκύλο μου το θειάφι
και με πριόνι έκοψε το φίκο!..
Θεέ μου, τι άνθρωπος είν' αυτός;

Ο φίκος μου είχε ψυχή!
Είχε καρδιά που ένοιωθε
και δάκρυζαν τα κλαδιά του...
σαν τα πριόνιζαν με βια
του γείτονα τα χέρια...




Απόψε είδα στον ύπνο μου
το φίκο μου καταπράσινο
οπού είχα φυτέψει στην αυλή
και με ανθρώπινη φωνή
μου έλεγε στ΄ αφτί :
"Υπάρχω Κυμοθόη μου
στη Μποκαμβίλια που ανθεί
μέσα στα μοβ τα άνθη
και στα αγκάθια της το δάκρυ μου
να μπήγονται στην καρδιά
του γείτονα που μ' έκοψε
να μη μπορούν να βρούνε γιατριά
τα χέρια κι η ψυχή του
οπού με βία επριόνισαν
κλαδιά που δεν ποτίζανε,
δεντρί που δεν φυτέψανε
σε αυλή οπού δεν είν' δική τους".

Ξύπνησα απ' τον ύπνο μου
και βγήκα στην αυλή μου
και ήταν εκεί στο φράχτη ο Ιβάν!..
Αέρινη στεκόταν του σκύλου μου η ψυχή...
Κι ο φίκος μου στη θέση του!..
Αέρινος στεκόταν ψηλά ως τα ουράνια...

Θα πάρουν όλα εκδίκηση, θαρρώ...
...Σαν έρθει ώρα ο γείτονας
ψυχή να παραδώσει
του σκύλου μου η ψυχή, θα τον δαγκώσει
του φίκου μου η καρδιά, θα τον ματώσει
κι όλα τα κλαδιά του φίκου μου που έκοψε
θα του χτυπούν με λύσσα το κορμί
και ο κορμός του φίκου μου που έριξε
μαζί και με το λάστιχο, που ήταν στην αυλή μου
θα τον τυλίγει ολόγυρα σφιχτά
και θα βογκάει γοερά με πόνο η ψυχή
του γείτονα όπου μισεί, γείτονα την αυλή!..

Εκδίκηση θα πάρει,  η ίδια η ζωή
κι ως τον άλλο κόσμο κι εκεί θα τον γυρεύει
του Ιβάν μου η ζωή...
Θειάφι, μονάχα θειάφι μυρίζει ο κακός ο γείτονας
Πριόνια, μόνο πριόνια θα κόβουν το κορμί του
Πόνο, μονάχα πόνο αβάσταχτο θα έχει το σώμα του γύρω
ως να φέρει πίσω την ψυχή του σκύλου μου Ιβάν
και να του γυρέψει ταπεινά ένα βαθύ συγνώμη
για όλο το θειάφι οπού τον τάιζε κι έχασε τη ζωή του...
Ως να φέρει πίσω τον φίκο μου στην αυλή μου
κι εκεί ψηλά ολόφρεσκος πάλι να θροΐζει
νάρχονται σπίνοι, κοτσύφια και σπουργίτες
κι άγρια περιστέρια να φτιάχνουνε φωλιές 
και να γιομίζουν κελαηδήματα ως πέρα οι γειτονιές...
Να φεύγει μακριά όλη η βια του, η οργή κι η αγριάδα
απ΄όλη την καταπάτηση επάνω στο αγκωνάρι...
του τοίχου όπου στέριωσε παράνομα το τσαρδί του
σε τοίχο οπού δεν ήτανε δική του περιουσία...
αλλά με δόλο έχτισε εκεί, σπίτι για νάναι δικό του...
πατώντας πάνω σε τοίχο ξένο με βία κι απειλές
που θα γυρίζουν πάντα πάνω του και θ΄απειλούν τον ίδιο
αλλά και όλους τους υποκριτές που κατοικούν σ΄αυτό.
Ευχαριστώ τα δέντρα μου, το σπίτι και τη γη μου
που μ΄έμαθε και γνώρισα αυτήν τη γειτονιά μου...

© Nότα Κυμοθόη