Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νότα Κυμοθόη Ποιήτρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νότα Κυμοθόη Ποιήτρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Νότα Κυμοθόη "ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ" Ποίηση

εικόνα:φωτογραφία της Νότας Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη
"ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ"
ΠΟΙΗΣΗ

"Τα χιλιόμετρα δε σβήνουν την αγάπη
Το ψέμα την τσακίζει
Γι΄αυτό, μόνο γι΄αυτό να είσαι αλήθεια
όπως την πρώτη εκείνη ημέρα
Σ΄ αγαπώ"

 © Nότα Κυμοθόη 

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Νότα Κυμοθόη "Αγάπη" Ποίηση



φωτογραφία της Νότας Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη
"Αγάπη"
Ποίηση 


Όταν σιωπούσες μέσα μου ρώτησα τη θάλασσα
που σ΄ έπερνε μακριά μου:
" Θάλασσα πες μου, τι είναι αγάπη;"
Κι ήρθε μια ηλιαχτίδα και θάμπωσε τα μάτια μου
για να μη βλέπω εκείνο το καράβι στ΄ ανοιχτά
οπού έφευγες μαζί του...
Στη σιωπή έμαθα όλη την αλήθεια για σένα
γιατί ήσουν πάντα μια σιωπή
οπού μιλούσε μόνο η αγάπη μου
και κρατούσε τη θλίψη σου...

Μόνο γι΄αυτό, τη σκόρπισα όλη στη θάλασσα
για να με θυμάσαι για πάντα
σε κάθε σου ταξίδι
θα έχεις συντροφιά εκείνες τις στιγμές
που αφουγκράστηκα την καρδιά σου
και γέμισα συναίσθημα όλο το κενό της
για να έχει μόνον αγάπη
ακόμα και για όσους
πληγώνουν...

© Νότα Κυμοθόη
copyright:Νότα Κυμοθόη

© Nότα Κυμοθόη

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Αγάπη Ποίηση Νότα Κυμοθόη



φωτογραφία από Νότα Κυμοθόη

Αγάπη 
Ποίηση
 Νότα Κυμοθόη 

Όταν σιωπούσες μέσα μου ρώτησα τη θάλασσα
που σ΄ έπερνε μακριά μου:
" Θάλασσα πες μου, τι είναι αγάπη;"
Κι ήρθε μια ηλιαχτίδα και θάμπωσε τα μάτια μου
για να μη βλέπω εκείνο το καράβι στ΄ ανοιχτά
οπού έφευγες μαζί του...
Στη σιωπή έμαθα όλη την αλήθεια για σένα
γιατί ήσουν πάντα μια σιωπή
οπού μιλούσε μόνο η αγάπη μου
και κρατούσε τη θλίψη σου...

Μόνο γι΄αυτό, τη σκόρπισα όλη στη θάλασσα
για να με θυμάσαι για πάντα
σε κάθε σου ταξίδι
θα έχεις συντροφιά εκείνες τις στιγμές
που αφουγκράστηκα την καρδιά σου
και γέμισα συναίσθημα όλο το κενό της
για να έχει μόνον αγάπη
ακόμα και για όσους
πληγώνουν...

© Nότα Κυμοθόη

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Mετά από τα Φώτα...Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2013

                                                           by N. Kimothoi

Μετά από τα Φώτα...
Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2013

Περπατώντας στην παραλία μέσα στην σιωπή του πρωινού
άδεια μου φάνηκε η θάλασσα...
Κι ήταν εκεί σε μια γωνιά θλιμμένο ένα παιδί
που σκούπιζε τα δάκρυά του...για το παλιό λιμάνι...
Ο Παπαδιαμάντης περνούσε σκυφτός και στάθηκε
με κοίταξε στα μάτια κι είπε ΚΑΛΗΜΕΡΑ
και το παιδί σταμάτησε να κλαίει...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλες κι όλους
στην όμορφη ΣΚΙΑΘΟ

Με αγάπη και φως
Νότα Κυμοθόη


© Nότα Κυμοθόη

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Νότα Κυμοθόη "ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ" Ποίηση

Φωτογραφία:Νότα Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη
"Μόνο μια φορά"
Ποίηση 
2011, Κύπρος

Αν μπορούσες μόνο μια φορά να δεις
εκείνο το πρόσωπο με τα λυπημένα μάτια
εκείνα τα μάτια πέρα από τη λύπη
μόνο μια φορά, αν άφηνες το βλέμμα σου
πίσω από τα σκληρά και κρύα μάτια
να βγει η καρδιά σου προς τα έξω...
Μόνο μια φορά αν μπορούσες
να δώσεις αγάπη
και
τον πόνο ν' αφήσεις 
σαν χάρτινο καραβάκι στη θάλασσα
η καρδιά σου θα χάριζε ένα τραγούδι
με λόγια φρόνιμα ή λωλά απ΄αγάπη
κι όσοι προχωράνε στον περίπατό τους
λεύτερα χαμόγελα θ' άφηναν στο πέρασμά τους.

Μόνο μια φορά αν μπορούσες
να δώσεις αγάπη
η θλίψη θα έφευγε από τη Γη
και η παλιά ντροπή θα ημέρευε ψυχές
γιατί μέσα στα μάτια σου είμαι
και δεν αντέχω άλλη υγρασία δακρύων.
Ω!..Αδερφέ και φίλε κι άγνωστε περαστικέ
μόνο μια φορά
Αυτό το Καλοκαίρι κι όλα όσα ακολουθούν
άφησε ν' αγρυπνά μέσα στα μάτια σου η αγάπη
με χαρά, σα δροσοσταλίδα επάνω σ΄ανθισμένο λωτό
γιατί όλη η ζωή είναι ξεσκέπαστη
από τη μια ως την άλλη άκρη του κόσμου
κι εσύ, ενώ με βλέπεις και δεν σου κρύβω τίποτα
Γιατί παραμένεις παγερός σα μνήμα;
Αν ήσουν μνήμα, ίσως κάποιο λουλούδι να φύτρωνε.
Όμως είσαι άνθρωπος!
Που είναι τα μυστικό της ανθρωπιάς σου;
Οι χαρές σου,.. που;
Ο πόνος που έδωσες αναλήφθηκε
κι έγινε όλος Ποίηση 
Η νύχτα της μοναξιάς μου χλόμιασε όλη
κι η Σελήνη την έκανε φόρεμα
στης ημέρας τη γλυκιά όψη ήρθα
αλλά δεν μπόρεσες να με δεις
ήμουν αόρατη στα χωριστά μονοπάτια...
Μόνο τα δέντρα με είδαν και θρόισαν
χρωματίζοντας σχήματα πράσινα την αγωνία
κι ένα χελιδόνι ήρθε και πήρε τροφή
από το λόγο μου για να είμαι στα όνειρά του.
Έτσι μόνο μια φορά-το πουλί της αποδημίας-
θα βγάλει το λόγο μου σεργιάνι
καθώς θα σπαθίζει στον αγέρα οπού αναπνέεις.
Μόνο μια φορά
και θα περνώ για πάντα από τις φτερούγες του
στην αιωνιότητα μέσα στου ήλιου το φως!..
Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi

© Nότα Κυμοθόη


Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ Νότα Κυμοθόη

Φωτογραφία: Νότα Κυμοθόη




"Έρως και Ψυχή"
Νότα Κυμοθόη
Στον Οδυσσέα Ελύτη








Έρως και Ψυχή
Νότα Κυμοθόη
Στον Οδυσσέα Ελύτη

"Μες στην ιλύ του νου σου πιθανόν έλαμψε ώστε
η ζωή σου λες αρχίζει, να...Κυριακή στο Αιγαίο...
Μα γαλάζιο το πιο συγκινητικό, Τετάρτη Πέμπτη
φτάνει ο ήχος που...
μια πυρκαγιά ομορφιάς λευκής...
και οι φθόγγοι άτεγκτοι φθάνουν
...πλην οι χρησμοί δρουν και όστρακα
τις νύχτες που έχουν το ελεύθερο οι αισθήσεις...
ίδιες, νόμοι του σύμπαντος πιστεύεις είναι
δω ή εκεί το μεγάλο κεφάλι του Ιερέα
κι ύστερα Όμικρον Άλφα κι Έψιλον απ΄ τα Παντοτινά.
...
Κείνα των κίτρινων καιρών με τον μεγάλο...σκύλο
γαβ η αγάπη, γαβ η απάρνηση, γαβ εσύ και..γαβ όλα σου
Γεννηθείς; Εν; Έτος; Θρήσκευμα; Κενό.
Ενώ...κάτω από τα σαν παλαιά παλίμψηστα
κάθετα τείχη όπου δυο τρεις ακόμη θυρεοί διακρίνονται
περνάν οι Ούγοι με τις Αουγκουστίνες τους και με τα...
κυνηγετικά τους και στρατός πολύς ύστερα, σειρήνες
και δεξιά στο βάθος...μέγα πετρελαιοφόρο με...γερανούς
αλλ' ούτ ενός το άηχο σώμα με τ' αγγίγματα όσα γνώρισε
να συνωθούνται μέσα του δεν φανερώνεται μονομιάς...
Α τι να πεις που κι έναν μόνον αναστεναγμό ν' ανοίξεις
θα σε ρίξει χάμου ο άνεμος...
γαβ η αγάπη, γαβ ο Ιούδας με το φευγαλέο βλέμμα του
γαβ του κόσμου όλου οι αποστάσεις και οι μακρύτατοι καιροί
Δεν ακούγεται πια τίποτε. Κείνο που' θελε ο Θεός
η ψυχή μου, η προς στιγμήν αιώνια, το ΄νιωσε
και ξανά βρήκε το νόημα της υλακής του ο σκύλος.

Μασουλάνε χόρτο σκοτεινό τα περιβόλια
και θολή θωρείς μες στους αιθέρες
να κατεβαίνει μ' ένα δίσκο φρέζιες τρέμουσες
η γυναίκα που τη λέν Γαλήνη!
...
Άξαφνα μου εφάνηκε...
Άγγελοι προ Χριστού
απιθώνανε πουλιά, στοές και φοινικόδεντρα
...όμως δεν είναι πάντα σε όνειρο που όλοι μας γυρεύουμε
τήν άγνωστη φαιά ουσία που ήξερε
νόμους διαφανείς να διατυπώνει
ώστε ο ένας του άλλου τις κυλάδες μέσα του
είτε με νέφη καλυμμένες ειτε σε ήλιο εκτεθειμένες
ασκεπής ν' ατενίζει...ναι, κανείς δεν ξέρει
αλλά χρόνους μετά που οι άνθρωποι συνοίκησαν
είμαστε ακόμη στα δεσμά...
κι η πορεία για κει οπού...άλλο νόημα γίνεται
άλλοι ας ψάχνουν για λείψανα...
Σας αγαπάν...α γυναίκες...έφηβοι στη θέση όπου
η ψυχή γίνεται απλησίαστη...
...
Είμαι άλλης γλώσσας, δυστυχώς
και Ηλίου του Κρυπτού ώστε...
οι όχι ενήμεροι των ουρανίων να μ' αγνοούν!
Δυσδιάκριτος καθώς άγγελος,
σαλπίζω άσπρα υφάσματα
που χτυπιούνται στον αέρα
και μετά πάλι αναδιπλώνονται
κάτι να δείξουν, ίσως τα θηρία μου τα χωνεμένα
ώσπου τελικά να μείνει ένα θαλασσοπούλι
πάνω απ΄τα κύματα...
Φίλε, συ που ακούς, ξέρεις τις γωνιές του κήπου.
Ονειρεύτηκες ποτέ σου ένα καλοκαίρι απέραντο
που να τρέχεις στο φως του Ήλιου του Κρυπτού;
Μια στιγμούλα, η φύση μας η τρίτη να φανερωθεί
Έχει συνέχεια. Δε θα την πω.
Κανείς δεν παίρνει τα δωρεάν!
Στον κακόν αγέρα ή που χάνεσαι ή που επακολουθεί γαλήνη!
Αυτά στη γλώσσα τη δική μου.
Κι άλλοι άλλα σ' άλλες.
Αλλ' η αλήθεια...μόνον έναντι θανάτου δίδεται!
...
Σσσς...πια τίποτε, τίποτε άσπρο ή λείο πια τίποτε
νέφος ή συντροφιά του ανθρώπου έστω...
Ποια ψυχή να φεύγει και μυρίζει
τόσο δυνατά ο αέρας κι άλλο δεν αντέχω!

Σσσς...μέσα στα σκοτεινά κανείς δεν ξέρει
Ο αιθέρας κι ένα αστέρι αδόκητα βρίσκει το θάρρος
με το μέτωπό σου ν' αγγιχτεί...
Επειδή τα χέρια σου ήταν μαθημένα σε δεντρόκηπους
η θάλασσα εισχωρεί και τραβιέται...γεμίζει μικρά λουλούδια
φυσάει, φυσάει και λιγοστεύει ο κόσμος. Φυσάει...
φυσάει και μεγαλώνει ο ...ήλιος χωρίς βασιλέματα!"

Έλα στο Φως! Καλημέρα!
Με αγάπη για την Αγάπη
και αγάπη για το Φως της Αγάπης!

© Nότα Κυμοθόη


Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Νότα Κυμοθόη "Μποκαμβίλια",Ποίηση1999


Νότα Κυμοθόη
"Μποκαμβίλια"
Ποίηση1999


Η Μποκαμβίλια οπού άνθισε
στη μέση του χειμώνα
εκεί, οπού ο βάρβαρος γείτονας
έριχνε στον σκύλο μου το θειάφι
και με πριόνι έκοψε το φίκο!..
Θεέ μου, τι άνθρωπος είν' αυτός;

Ο φίκος μου είχε ψυχή!
Είχε καρδιά που ένοιωθε
και δάκρυζαν τα κλαδιά του...
σαν τα πριόνιζαν με βια
του γείτονα τα χέρια...




Απόψε είδα στον ύπνο μου
το φίκο μου καταπράσινο
οπού είχα φυτέψει στην αυλή
και με ανθρώπινη φωνή
μου έλεγε στ΄ αφτί :
"Υπάρχω Κυμοθόη μου
στη Μποκαμβίλια που ανθεί
μέσα στα μοβ τα άνθη
και στα αγκάθια της το δάκρυ μου
να μπήγονται στην καρδιά
του γείτονα που μ' έκοψε
να μη μπορούν να βρούνε γιατριά
τα χέρια κι η ψυχή του
οπού με βία επριόνισαν
κλαδιά που δεν ποτίζανε,
δεντρί που δεν φυτέψανε
σε αυλή οπού δεν είν' δική τους".

Ξύπνησα απ' τον ύπνο μου
και βγήκα στην αυλή μου
και ήταν εκεί στο φράχτη ο Ιβάν!..
Αέρινη στεκόταν του σκύλου μου η ψυχή...
Κι ο φίκος μου στη θέση του!..
Αέρινος στεκόταν ψηλά ως τα ουράνια...

Θα πάρουν όλα εκδίκηση, θαρρώ...
...Σαν έρθει ώρα ο γείτονας
ψυχή να παραδώσει
του σκύλου μου η ψυχή, θα τον δαγκώσει
του φίκου μου η καρδιά, θα τον ματώσει
κι όλα τα κλαδιά του φίκου μου που έκοψε
θα του χτυπούν με λύσσα το κορμί
και ο κορμός του φίκου μου που έριξε
μαζί και με το λάστιχο, που ήταν στην αυλή μου
θα τον τυλίγει ολόγυρα σφιχτά
και θα βογκάει γοερά με πόνο η ψυχή
του γείτονα όπου μισεί, γείτονα την αυλή!..

Εκδίκηση θα πάρει,  η ίδια η ζωή
κι ως τον άλλο κόσμο κι εκεί θα τον γυρεύει
του Ιβάν μου η ζωή...
Θειάφι, μονάχα θειάφι μυρίζει ο κακός ο γείτονας
Πριόνια, μόνο πριόνια θα κόβουν το κορμί του
Πόνο, μονάχα πόνο αβάσταχτο θα έχει το σώμα του γύρω
ως να φέρει πίσω την ψυχή του σκύλου μου Ιβάν
και να του γυρέψει ταπεινά ένα βαθύ συγνώμη
για όλο το θειάφι οπού τον τάιζε κι έχασε τη ζωή του...
Ως να φέρει πίσω τον φίκο μου στην αυλή μου
κι εκεί ψηλά ολόφρεσκος πάλι να θροΐζει
νάρχονται σπίνοι, κοτσύφια και σπουργίτες
κι άγρια περιστέρια να φτιάχνουνε φωλιές 
και να γιομίζουν κελαηδήματα ως πέρα οι γειτονιές...
Να φεύγει μακριά όλη η βια του, η οργή κι η αγριάδα
απ΄όλη την καταπάτηση επάνω στο αγκωνάρι...
του τοίχου όπου στέριωσε παράνομα το τσαρδί του
σε τοίχο οπού δεν ήτανε δική του περιουσία...
αλλά με δόλο έχτισε εκεί, σπίτι για νάναι δικό του...
πατώντας πάνω σε τοίχο ξένο με βία κι απειλές
που θα γυρίζουν πάντα πάνω του και θ΄απειλούν τον ίδιο
αλλά και όλους τους υποκριτές που κατοικούν σ΄αυτό.
Ευχαριστώ τα δέντρα μου, το σπίτι και τη γη μου
που μ΄έμαθε και γνώρισα αυτήν τη γειτονιά μου...

© Nότα Κυμοθόη

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Νότα Κυμοθόη "ΕΛΕΓΑΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ" Ποίηση







Νότα Κυμοθόη
"Έλεγαν κάποιες για τους άντρες!"
Ποίηση

Έλεγαν κάποιες γυναίκες για τους άντρες
πως είναι τέρατα, γουρούνια και καθίκια
και εγώ γυναίκα όλο πόθους
συμπόνεσα τους άντρες και πιο πολύ τους αγαπώ
γιατί γουρούνια όλοι τους δεν είναι...
Έλεγαν κάποιες γυναίκες στις Κουκουναριές
με τα γυμνά κορμιά τους λιαστά στην αμμουδιά
πως οι άντρες είναι τέρατα, γουρούνια και καθίκια
κι εγώ γυναίκα όλο πάθος
συμπόνεσα τους άντρες που ξέσκιζαν τα λόγια
σα νύχια άγριων θεριών... μα ήταν λόγια γυναικών
που γύρευαν τους άντρες τους μουλάρια νάναι
για να κουβαλούν το μεροκάματο στο σπίτι
οι άμυαλες και πονηρές, γυναίκες ερωτιάρες
που το μυαλό τους είχαν στον καλλωπισμό
στα ψου και ψου στα κινητά και στα ραντεβουδάκια
και για νοικοκυριό...δεν είχαν νου, παρά μονάχα τον παρά
του φουκαρά που ερχότανε απ΄τη δουλειά κομμάτια
και μήτε έρωτα είχε να σκεφτεί, μήτε χαρά για εκείνον
μόνο αν φάγαν τα παιδιά, αν...στο σπίτι είν' όλα καλά...
αν...Τίποτα, δεν μπορούσε να σκεφτεί...τίποτα. Δεν είχε νου
παρά μονάχα νευρικά κοιτούσε εδώ κοιτούσε εκεί
μήπως στα δίχτυα του πέσει κάποια τουρίστρια μικρή
για ν' ανεβεί το ηθικό που τούριξε η γυναίκα
αυτή οπού παντρεύτηκε κι ένωσε τη ζωή του
και γίνηκε ο τύρρανος να τρώει την ψυχή του...
*
Έλεγαν κάποιες γυναίκες στις Κουκουναριές
στην άμμο ξαπλωμένες χαρωπά
πως δεν μπορούν το σίδερο
και μήτε πουκάμισα να σιδερώνουν θέλουν
γιατί η φύση έπλασε όμορφο το κορμί τους
και δεν μπορεί ένα κορμί
στου σιδερώματος να λιώνει τη δουλεία
και πως οι άντρες είναι γουρούνια, τέρατα και καθίκια...
και τι να πω εγώ, γυναίκα όλο πόθους
για τους ταλαίπωρους θνητούς που ακόμα είναι άντρες;
Τους αγαπώ και τους συμπονώ, τους δίνω χίλια δίκια
γιατί έχουν καλοσύνη κι έχουνε κι υπομονή
αφού ανέχονται στο πλάι τους βουβάλες ανισόρροπες
που δεν νογάνε στην καρδιά το νόημα της αγάπης
παρά μονάχα τα λεφτά, που φέρνει ο...εργάτης!

Νότα Κυμοθόη, Σκιάθος 2008

© Nότα Κυμοθόη